انواع مدیریت شبکه

 مدیریت شبکه به پنج دسته اصلی تقسیم می‌شه که هر کدوم به شکلی متفاوت به نظارت و نگهداری شبکه می‌پردازن:

مدیریت خطا:

مدیریت خطا یا “Fault Management” یعنی پیدا کردن، جداسازی و رفع مشکلات یا خطاهای شبکه. این بخش از مدیریت شبکه به صورت مداوم شبکه رو زیر نظر داره و اگر مشکلی پیش بیاد، به سرعت هشدار می‌ده. هدف اصلی این نوع مدیریت، کم کردن زمان خرابی شبکه و افزایش زمان دسترسی و عملکرد شبکه‌ست.

مدیریت پیکربندی:

مدیریت پیکربندی یا “Configuration Management” کنترل زیرساخت شبکه رو با ردیابی اجزای مختلف شبکه مثل روترها، سرورها، سوئیچ‌ها و فایروال‌ها حفظ می‌کنه. این مدیریت شامل جزئیات پیکربندی این دستگاه‌ها می‌شه که باعث می‌شه تغییرات رو به شکل کارآمدتری اجرا کنیم و احتمال خطا رو کاهش بدیم. برای این کار از روش‌هایی مثل اسکریپت‌های خودکار، قالب‌ها و کنترل نسخه استفاده می‌شه.

مدیریت عملکرد:

مدیریت عملکرد یا “Performance Management” به نظارت بر کارایی کلی شبکه می‌پردازه. این مدیریت معیارهایی مثل استفاده از لینک، نرخ از دست رفتن بسته‌ها و زمان پاسخ‌دهی شبکه رو دنبال می‌کنه. هدف اینه که مطمئن بشیم شبکه بهینه کار می‌کنه و در صورت نیاز، تنظیمات لازم رو برای بهبود سرعت، دسترسی و کیفیت خدمات انجام بدیم. عملکرد شبکه معمولاً از طریق نظرسنجی، مانیتورینگ مصنوعی و تحلیل داده‌های شبکه اندازه‌گیری می‌شه.

مدیریت امنیت:

مدیریت امنیت یا “Security Management” از شبکه در برابر دسترسی‌های غیرمجاز و تهدیدات سایبری محافظت می‌کنه. این مدیریت از ابزارهایی مثل فایروال‌ها، رمزنگاری و احراز هویت برای کنترل دسترسی و حفاظت از منابع شبکه استفاده می‌کنه. همچنین، از روش‌هایی مثل تحلیل لاگ‌ها، ممیزی‌ها و بررسی‌های تطابقی استفاده می‌شه تا حملات رو قبل از آسیب جدی شناسایی و از نفوذهای بعدی جلوگیری کنه.

مدیریت حسابداری:

مدیریت حسابداری یا “Accounting Management” میزان استفاده از منابع شبکه رو برای اهداف حسابداری و صورت‌حساب زیر نظر داره. این مدیریت معیارهایی مثل استفاده از پهنای باند، مصرف ذخیره‌سازی و دسترسی به دستگاه‌ها رو پیگیری می‌کنه. ارائه‌دهندگان خدمات شبکه از این مدیریت برای صدور صورتحساب به مشتریان استفاده می‌کنن و سازمان‌ها هم برای تخصیص هزینه‌ها و برنامه‌ریزی بودجه‌های داخلی ازش بهره می‌برن.

پروتکل مدیریت شبکه چیست؟

پروتکل مدیریت شبکه مجموعه‌ای از فرآیندها، روش‌ها و سیاست‌ها برای مدیریت، نظارت و نگهداری شبکه رو تعریف می‌کنه. این پروتکل به مدیران شبکه کمک می‌کنه که اطلاعاتی مثل دسترسی‌پذیری، تأخیر شبکه، از دست رفتن بسته‌ها و خطاها رو از دستگاه‌های شبکه به دست بیارن و از طریق سیستم مدیریت شبکه مشاهده کنن.

سیستم مدیریت شبکه همچنین می‌تونه به‌صورت خودکار اطلاعات رو از دستگاه‌ها جمع‌آوری کنه تا وظایفی مثل بروزرسانی نرم‌افزار یا نظارت بر عملکرد رو خودکار انجام بده. مثال‌هایی از پروتکل‌های مدیریت شبکه شامل:

• SNMP (Simple Network Management Protocol): یه پروتکل استاندارد باز که هر عنصر شبکه رو مورد پرسش قرار می‌ده و پاسخ‌ها رو برای تحلیل به سیستم ارسال می‌کنه.
• ICMP (Internet Control Message Protocol): یه لایه شبکه TCP/IP که خدمات مربوط به عیب‌یابی، کنترل و پیام‌های خطا رو ارائه می‌ده.
• Streaming telemetry: یه پروتکل که شاخص‌های کلیدی عملکرد رو به‌صورت لحظه‌ای از دستگاه‌های شبکه به سیستم ارسال می‌کنه.

مزایای مدیریت شبکه :

• دید کامل از شبکه: تیم‌های عملیات شبکه و مهندسی از سیستم‌های مدیریت شبکه برای نظارت مرکزی و مشاهده عملکرد شبکه‌ها و محیط‌های ابری استفاده می‌کنن.
• تشخیص و جلوگیری از خرابی‌های غیرمنتظره: مدیران شبکه می‌تونن از ابزارهای نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی استفاده کنن تا قطعی‌های احتمالی رو شناسایی و یا از وقوع اون‌ها جلوگیری کنن یا سیاست‌های جانشینی رو تنظیم کنن که ترافیک و منابع رو به مسیرهای دیگه هدایت کنه.

• بهینه‌سازی عملکرد: با استفاده از دید کامل و دسترسی به داده‌های عملکرد شبکه که سیستم‌های مدیریت شبکه فراهم می‌کنن، تیم‌های عملیات شبکه و مهندسی می‌تونن تصمیمات بهتری بگیرن که باعث بهبود کارایی، مقرون‌به‌صرفه بودن، دسترسی و امنیت شبکه می‌شه. علاوه بر این، یه شبکه بهینه شده احتمالاً تجربه کاربری بهتری ارائه می‌ده چون تأخیر و زمان پاسخ‌دهی کمتر می‌شه و دسترسی بهتری فراهم می‌شه.